<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	>
<channel>
	<title>Comments on: Gebrekkige communicatie?</title>
	<atom:link href="http://www.bettinepluut.com/gebrekkige-communicatie/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>http://www.bettinepluut.com/gebrekkige-communicatie/</link>
	<description>Over patiëntdossiers &#38; interactie in de zorg</description>
	<pubDate>Wed, 08 Sep 2010 09:14:19 +0000</pubDate>
	<generator>http://wordpress.org/?v=2.7</generator>
	<sy:updatePeriod>hourly</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>1</sy:updateFrequency>
		<item>
		<title>By: Bettine</title>
		<link>http://www.bettinepluut.com/gebrekkige-communicatie/comment-page-1/#comment-11</link>
		<dc:creator>Bettine</dc:creator>
		<pubDate>Thu, 04 Oct 2007 15:40:19 +0000</pubDate>
		<guid isPermaLink="false">http://www.bettinepluut.com/communicatie-tussen-arts-patient-of-het-gebrek-eraan/#comment-11</guid>
		<description>Mooie analyse. Patiënten zullen inderdaad zelf niet snel vragen om een apart gesprek over sociale of psychische problemen. Ikzelf zou juist willen dat lichamelijke klachten en hun mogelijke oorzaken in één en hetzelfde gesprek aan bod komen. Als de arts zich daartoe niet in staat voelt, zou hij in samenspraak met de patiënt voor een vervolggesprek een psycholoog of andersoortige deskundige kunnen uitnodigen. Die kan hem dan helpen, daar waar zijn eigen specialisme ophoudt. Maar inderdaad, dan moeten hij en/of de patiënt wel in staat zijn die behoeft te signaleren...</description>
		<content:encoded><![CDATA[<p>Mooie analyse. Patiënten zullen inderdaad zelf niet snel vragen om een apart gesprek over sociale of psychische problemen. Ikzelf zou juist willen dat lichamelijke klachten en hun mogelijke oorzaken in één en hetzelfde gesprek aan bod komen. Als de arts zich daartoe niet in staat voelt, zou hij in samenspraak met de patiënt voor een vervolggesprek een psycholoog of andersoortige deskundige kunnen uitnodigen. Die kan hem dan helpen, daar waar zijn eigen specialisme ophoudt. Maar inderdaad, dan moeten hij en/of de patiënt wel in staat zijn die behoeft te signaleren&#8230;</p>
]]></content:encoded>
	</item>
	<item>
		<title>By: Arne</title>
		<link>http://www.bettinepluut.com/gebrekkige-communicatie/comment-page-1/#comment-7</link>
		<dc:creator>Arne</dc:creator>
		<pubDate>Mon, 01 Oct 2007 14:54:04 +0000</pubDate>
		<guid isPermaLink="false">http://www.bettinepluut.com/communicatie-tussen-arts-patient-of-het-gebrek-eraan/#comment-7</guid>
		<description>Ik vind de verklaringen van Waitskin wel aannemelijk en ik zou het ook niet onterecht vinden als artsen in eerste instantie zo reageren. Wel vind ik dat er dan een vervolg op moet komen met iemand die wel in staat is zo'n gesprek te voeren. Mocht dat weer aanleiding geven tot een vervolggesprek met de arts erbij, dan moet daar de ruimte voor zijn.
Hier komt weer naar voren dat wij in een wereld leven en dus een gezondsheidzorg hebben van afzonderlijke en afgezonderde specialismen. Vooral in de gezondheidszorg wreekt zich dat, want de mens blijft wel een geheel. Speciliaseren is onvermijdelijk, maar vervolgens moeten we de zorg zo organiseren dat de nadelen verminderd worden. Dat gebeurt nu weinig. De ziekenhuizen geven wel de mogelijkheid van bijv. een maatschappelijk werker, maar dat is een algemeen aanbod, niet concreet n.a.v. een gesprek met de arts die daarna contct opneemt met de welzinswerker of psycholoog. De patiënt moet het initiatief nemen. Het is de vraag of die dat altijd kan en doet. Als de arts een medisch vervolggesprek kan afspreken en dat doet hij vaak, dan kan hij ook andere gespekken arrangeren, mits hij voldoende kennis heeft om bijv, sociale of psychische problemen te signaliseren. Die heeft hij niet en dat is een tekort. Dan schiet specialiseren door.</description>
		<content:encoded><![CDATA[<p>Ik vind de verklaringen van Waitskin wel aannemelijk en ik zou het ook niet onterecht vinden als artsen in eerste instantie zo reageren. Wel vind ik dat er dan een vervolg op moet komen met iemand die wel in staat is zo&#8217;n gesprek te voeren. Mocht dat weer aanleiding geven tot een vervolggesprek met de arts erbij, dan moet daar de ruimte voor zijn.<br />
Hier komt weer naar voren dat wij in een wereld leven en dus een gezondsheidzorg hebben van afzonderlijke en afgezonderde specialismen. Vooral in de gezondheidszorg wreekt zich dat, want de mens blijft wel een geheel. Speciliaseren is onvermijdelijk, maar vervolgens moeten we de zorg zo organiseren dat de nadelen verminderd worden. Dat gebeurt nu weinig. De ziekenhuizen geven wel de mogelijkheid van bijv. een maatschappelijk werker, maar dat is een algemeen aanbod, niet concreet n.a.v. een gesprek met de arts die daarna contct opneemt met de welzinswerker of psycholoog. De patiënt moet het initiatief nemen. Het is de vraag of die dat altijd kan en doet. Als de arts een medisch vervolggesprek kan afspreken en dat doet hij vaak, dan kan hij ook andere gespekken arrangeren, mits hij voldoende kennis heeft om bijv, sociale of psychische problemen te signaliseren. Die heeft hij niet en dat is een tekort. Dan schiet specialiseren door.</p>
]]></content:encoded>
	</item>
</channel>
</rss>
