Ik heb persoonlijk slechte ervaringen met informatie-overdracht. Artsen schrijven bijvoorbeeld heel gemakkelijk medicijnen voor, ook als “probeersel”. En verder wordt aan een patient hoogstens meegedeeld dat aan de “behandeling risico’s kleven, zoals aan elke medische behandeling en dat men verplicht is om dit te melden”. Maar de arts neemt niet het initiatief om te vertellen of er intensief is afgewogen of die behandeling dan wel echt noodzakelijk is, noch wordt de partner van de patient erbij betrokken. Verder bestaan er vaak patientenfolders, die echter niet worden uitgedeeld aan de patienten die op zaal liggen. De patient ontmoet bijna nooit zijn behandelend arts en weet zelfs niet wie dit is. Achter zijn rug om wordt zijn medische toestand besproken in een patientenbespreking, maar de patient krijgt daarover niet meer te horen dan dat hij ontslagen wordt of niet.